ของ 3 ชิ้นเล็ก ๆ นี้มีติดตัวไว้ได้ทุกวัน ไม่กินที่ ไม่หนัก หัดใช้ให้เป็น เมื่อวันที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ไม่ว่าจะในป่าหรือในเมือง มันอาจจะช่วยให้คุณเอาตัวรอดได้
เมื่อวันที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ไม่ว่าจะในป่าหรือในเมือง มันอาจจะช่วยให้คุณเอาตัวรอดได้พ่อผมสอนว่า ถ้าจะเข้าป่าต้องมี 3 สิ่ง ติดตัวเสมอ
พ่อผมเป็นใคร ทำไมต้องเชื่อ พ่ออาจจะไม่ใช่พรานใหญ่ระดับรพินทร์ ไพรวัลย์ แต่พ่อเป็นเด็กบ้านนอกโตมาในจังหวัดห่างไกล ไปโรงเรียนเรียนยังต้องเดินผ่านป่าทุกวัน พอโตมาเรียนหนังสือในกรุงเทพถึงได้เปลี่ยนมาเที่ยวป่าแบบคนกรุง เหมือนศักดิ์ สุริยันต์ในเรื่องล่องไพร และก็เป็นยุคที่ป่าเมืองไทยยังสมบูรณ์และดิบเถื่อน
ดังนั้นจึงเชื่อได้ครับว่า คำสอนของพ่อผมเรื่องป่านั้นเป็นของจริงไม่ใช่อ่านนิยายมาเล่าให้ฟัง
ต่อมาผมเองก็เที่ยวป่ากับชาวป่าชาวดงมาในหลายพื้นที่ และทุกคนก็ล้วนแต่พก 3 สิ่งนี้ติดตัวเสมอ บางคนถึงขนาดมีแค่ 3 สิ่งนี้เลย ที่เหลือไปหาเอาข้างหน้า 3 สิ่งนี้คือ “มีด ไฟแช็คและไฟฉาย” ครับ
ทุกครั้งที่เข้าป่า ผมจะมี 3 สิ่งนี้ติดตัวเสมอ ติดตัวนะครับ ไม่ใช่อยู่ในเป้รวมกับสัมภาระอื่น ๆ แม้จะอยู่ในเมืองผมก็ยังพกครับ เพราะมันเป็นสิ่งที่จะเอาตัวรอดได้ในสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น
ตัวอย่างที่ผมจำขึ้นใจเลยคือ เพื่อนผมคนหนึ่ง เดินออกจากแคมป์ไปตกปลาไม่ไกล จู่ๆก็เกิดน้ำป่าหลากต้องวิ่งหนี หลงอยู่กลางป่ากลับแค้มป์ไม่ได้ ติดอยู่ทั้งคืน ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่เบ็ดหนึ่งคันและเหยื่อปลอมที่กินไม่ได้ มืดมิดและหนาวเหน็บอยู่คนเดียว ทั้งหนาวทั้งหิว และที่สำคัญที่สุดคือกลัว เพราะได้ยินเสียงรอบตัวไปหมดแต่มองไม่เห็นว่าคืออะไร
เชื่อผมหรือยังครับว่าต้องมี ถ้าเชื่อแล้วมาดูกันทีละอย่างเลยครับ
“มีด”
อย่ามองว่าเป็นอาวุธหรือเป็นของชั่วร้ายนะครับ มันเป็นเครื่องมือ (ที่เป็นอาวุธได้ด้วย) มนุษย์ชาติเราจะไม่สามารถพัฒนามาถึงจุดนี้ได้เลยถ้าเราไม่มีมีด ถ้าเมื่อ 2 ล้านปีก่อนเรามี Ai แต่ไม่มีมีด เราคงสูญพันธุ์กันไปหมดแล้วครับ
มีดมีประโยชน์มากครับทั้งในชีวิตประจำวันและสำคัญยิ่งยวดในป่า เราใช้มันทำได้ทุกอย่างตั้งแต่ตัดซองขนม, เปิดกล่องของที่สั่งซื้อมา (อันนี้ใช้บ่อยสุด), ทำอาหาร, ตัดหนามที่ขวางทางเดิน, ถางจุดกางเต็นท์, ผ่าฟืนก่อไฟ, สร้างที่พักชั่วคราว ไปจนถึงหาอาหารหรือตัด ขุด เจาะ เอาตัวรอดถ้าเราติดอยู่ที่ไหนสักแห่ง ฯลฯ
มีดที่พกติดตัวไม่จำเป็นต้องใหญ่โตแบบแรมโบ้ ชาวสแกนดิเนเวียนที่มีความเชื่อว่าการออกกลางแจ้งเป็นส่วนสำคัญของชีวิตพวกเขามีหลักในการเลือกมีดว่าใบมีดควรยาวเท่าฝ่ามือเจ้าของ, ส่วนมีดที่ชาวฝรั่งเศสนิยมพกกันทั้งประเทศก็เป็นมีดพับ Opinel ที่ดูสวยงามไม่คุกคาม, คาวบอยอเมริกันชนก็เลือกที่จะพกมีดพับอย่าง Buck ไว้ที่เอวด้วยเหตุผลของความปลอดภัยว่าตกม้าแล้วมีดจะได้ไม่แทงเอา ส่วนชาวบ้านป่าที่ใช้มีดต้ังแต่ทำอาหารจนไปถึงสร้างบ้านก็จะใช้มีดที่ใหญ่ขึ้นไป
หามีดไว้สักเล่มสองเล่มที่เหมาะกับวิถีการใช้ชีวิตและสิ่งแวดล้อมของคุณครับ อาจจะต้องมีหลายแบบเอาไว้เลือกใช้ในโอกาสต่างๆกันเช่นการพกในเมือง, พกไปแค้มป์, ติดรถ หรือพกไปเดินป่า
มีมีดแล้วต้องหัดใช้ให้เป็นด้วยนะครับ ถ้าสนใจเรื่องนี้บอกได้นะครับ จะได้เขียนตอนต่อไปให้อ่านกัน
“ไฟแช็ค”
ถ้าคุณต้องอยู่ในป่า “ไฟ” คือเพื่อนที่ดีที่สุดครับ คุณสามารถใช้มันต้มน้ำฆ่าเชื้อโรคได้, หุงข้าวอุ่นอาหาร, หรือทำอาหารที่หามาได้ให้สุกพร้อมกิน, ให้ความอบอุ่น และที่สำคัญที่สุดขจัด “ความกลัว”ให้น้อยลงบ้างท่ามกลางป่าที่มืดมิดไฟแช็คถูก ๆ สักอันติดกระเป๋าไว้ทำให้การจุดไฟง่ายขึ้นมาก อย่าไปคิดเอากิ่งไม้หรือหินมาถูกันแบบในหนัง ผมลองมาหมดแล้วครับ ไม่รอดครับ
ไฟแช็คแก๊สมีจุดอ่อนอยู่ที่กลัวเปียกกลัวชื้น ตกน้ำมาก็จุดไม่ติดเลย จะมีแท่งแม็กนีเซียมสำรองไว้สักอันก็เป็นเรื่องดีมากครับ
“ไฟฉาย”
หลังพระอาทิตย์ตก หากไม่ใช้วันที่พระจันทร์กระจ่างฟ้า ในป่าจะมืดมาก มืดจนมองมือของเราเองไม่เห็น มืดจนเหมือนเราตาบอด เมื่อถึงตอนนั้นคุณจะเข้าใจว่าไฟฉายสักอันสำคัญแค่ไหน
ไฟฉายที่เหมาะสมที่สุดที่จะใช้ในป่าคือไฟฉายคาดหัว เพราะมันจะทำให้เรามีอิสระที่จะใช้มือทั้งสองข้างได้อย่างสะดวก ไฟฉายที่ใช้งานทั่วไปในป่าไม่ต้องสว่างมากนัก เพราะมันจะไปแยงตาเพื่อนร่วมทาง
และทำให้ตาเราพร่าเมื่อดับไฟอีกด้วย เลือกใช้อันเล็กๆเบาๆที่เราจะติดตัวไปได้ไม่เป็นภาระและชั่วโมงการใช้งานยาวๆดีกว่าครับ
ไฟฉายมีประโยชน์มากในเมืองครับ เราอาจจะต้องใช้ส่องหาของที่หล่นหายตอนกลางคืน (ซึ่งอาจจะเป็นโทรศัพท์ที่เราคิดจะใช้เป็นไฟฉาย), ไฟอาจจะดับ, รถอาจจะเสีย, แผ่นดินอาจจะไหว,เราอาจจะติดอยู่ที่ไหนสักแห่ง อะไรก็เกิดขึ้นได้และเกิดขึ้นให้เราเห็นกันหมดแล้ว ใช้ไฟฉายแล้วเก็บแบตโทรศัพท์ไว้โทรขอความช่วยเหลือหากจำเป็นดีกว่าครับ
ของ 3 ชิ้นเล็ก ๆนี้มีติดตัวไว้ได้ทุกวัน ไม่กินที่ไม่หนัก หัดใช้ให้เป็น รับรองว่าเข้าป่าครั้งต่อไปคุณจะได้ใช้มันตลอด และสักวันที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ไม่ว่าจะในป่าหรือในเมือง มันอาจจะช่วยให้คุณเอาตัวรอดได้ครับ
AUTHOR / PHOTOGRAPHER : ธัชรวี หาริกุล
