MEET

บรรยากาศความวุ่นวายปนความพิถีพิถันหน้าปากหลุมขุดค้น คือฉากทักทายแรกที่ดึงผมกลับจากจินตนาการทะลุมิติ สู่โลกแห่งความเป็นจริงของการทำงานโบราณคดี

เรื่องราวและความเจ็บปวด… ของพี่น้อง ความเป็นอาข่า… ของแม่ ของพ่อ ของบรรพบุรุษ เสียง และการตัดสินใจที่จะบอกเล่า… ของเมษา เมษาแค่อยากจะเป็นสะพานเท่านั้นเอง ไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรได้มากไปกว่านี้เลย

บทสนทนาสั้นๆ ว่าด้วยความงาม ความลับ และระบบนิเวศ ระหว่างรอเวลาที่จะเดินเข้าป่า

ผมมีคำพูดหนึ่งที่ชอบมาก “ทำก่อนเก่งทีหลัง ไม่ต้องรอเก่งมาก แล้วค่อยมาทำ”  สิ่งที่แย่สุดคือการลงมือทำ ผมถึงบอกลงมือทำก่อนไหม อะไรก็แล้วแต่ให้กล้าทำมือทำก่อน มันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่คุณมีเงินมากน้อยแค่ไหน สำคัญคือคุณเริ่มได้เมื่อไหร่