สำรวจธรรมชาติกาญจนบุรี ที่อุทยานแห่งชาติเฉลิมรัตนโกสินทร์ เส้นทางเดินป่าระยะสั้น ถ้ำธารลอดน้อย – ถ้ำธารลอดใหญ่ ไป-กลับ 5 กม. ไม่ยากจนเกินไป ผ่านป่าเขียวชอุ่ม ลำธาร และน้ำตกไตรตรึงษ์ที่สามารถแวะลงเล่นน้ำได้

“บางครั้ง เราก็ต้องเสียเวลาไปกับสิ่งที่ไม่จำเป็น”

ผมโตมาในช่วงเวลาที่ต้องรอ สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนที่สุดคือการถ่ายภาพแล้วนำฟิล์มไปล้าง เพื่อรอดูภาพที่เราบรรจงถ่ายอย่างใจจดใจจ่อ ปัจจุบันเรากลับใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตไปกับการพยายามทำให้ทุกอย่างเร็วขึ้น ตั้งแต่ตื่นนอน รีบออกจากบ้าน เร่งทำงาน กินข้าวให้ทันเวลา และพยายามจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เสร็จตามแผนที่วางไว้ จนบางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ชีวิตที่เต็มไปด้วยการบริหารจัดการเวลาแบบนี้ กำลังทำให้เรามีเวลาเหลือสำหรับการใช้ชีวิตจริง ๆ มากขึ้น หรือกำลังทำให้เราหลงลืมบางอย่างไป

ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบดูนาฬิกา อยากรู้ว่าตอนนี้กี่โมง และอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงจุดหมาย แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเดินทางไปไหนสักแห่ง ผมมักปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมันเอง โดยไม่ต้องกังวลว่าช้าหรือเร็วเกินไป

ทริปนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน เป็นเรื่องปกติที่เราจะชวนเพื่อนออกไปเที่ยวเพื่อชมธรรมชาติบ้าง เรียนรู้ประวัติศาสตร์บ้าง และการมาเที่ยวจังหวัดกาญจนบุรีครั้งนี้ ผมก็ไม่พลาดที่จะชวนเพื่อนร่วมทริปมาเดินป่าระยะสั้น ๆ เพื่อให้เห็นว่าใกล้เมืองยังมีเส้นทางธรรมชาติสวย ๆ ซ่อนอยู่

เราเลือกอุทยานแห่งชาติเฉลิมรัตนโกสินทร์เป็นหมุดหมายสำคัญของทริปนี้ ตั้งใจเดินจากถ้ำธารลอดน้อยไปยังถ้ำธารลอดใหญ่ ระยะทางรวมไป-กลับประมาณ 5 กิโลเมตร เป็นเส้นทางเดินป่าที่ไม่ยากจนเกินไป มีธรรมชาติให้ชมตลอดทาง ทั้งป่าเขียวชอุ่ม ลำธาร และน้ำตกไตรตรึงษ์ที่สามารถแวะลงเล่นน้ำได้ ก่อนจะไปพักกินข้าวบริเวณถ้ำธารลอดใหญ่ แล้วค่อยเดินกลับออกมา

ฟังดูเป็นโปรแกรมเที่ยวหนึ่งวันที่เรียบง่าย แต่บางทีสิ่งที่เราต้องการจากการเดินทาง ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านี้

“เวลา…ในที่ที่ไม่มีใครเร่งเรา”

จุดเริ่มต้นของเส้นทางคือการเดินมุดลอดถ้ำธารลอดน้อย ไปตามทางเดินที่ค่อนข้างชัดเจน แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือความมืดภายในถ้ำ เราต้องระวังศีรษะไม่ให้ชนกับหินงอกหินย้อยที่อยู่เหนือทางเดิน

ผมยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา LUMINOX Navy SEAL 3550 Series ที่สวมอยู่

น่าแปลกที่จุดหนึ่งของการเดินทางซึ่งแทบไม่มีแสงสว่างจากภายนอก กลับเป็นจุดที่ผมมองเห็นเวลาได้ชัดเจนที่สุด หน้าปัดและหลักบอกเวลายังคงมองเห็นได้ในความมืด ทำให้ไม่ต้องเพ่งหรือพยายามหันไปหาแสงเพื่อดูว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ด้วย Luminox Light Technology (LLT) เทคโนโลยีแท่งแก๊สเรืองแสงเอกสิทธิ์เฉพาะของ LUMINOX ที่ให้ความสว่างอย่างต่อเนื่องได้นานถึง 25 ปี

คำว่า Always Visible จึงมีความหมายมากกว่าเรื่องการมองเห็นในความมืดสำหรับผม มันทำให้ย้อนกลับไปคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเวลา

เราทุกคนรู้ว่าเวลามีค่า แต่การรู้กับการตระหนักถึงคุณค่าของมัน อาจเป็นคนละเรื่องกัน

บางคนไม่มีนาฬิกา แต่รู้ดีว่าเวลาของตัวเองมีความหมาย บางคนมีนาฬิกาที่บอกเวลาได้อย่างแม่นยำ แต่กลับปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไม่เคยรู้ตัวว่ากำลังใช้มันไปกับอะไร

นาฬิกาอาจบอกได้ว่าเราใช้เวลาไปแล้วกี่นาที แต่คงไม่มีนาฬิกาเรือนไหนบอกเราได้ว่า นาทีที่ผ่านมาเราได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการหรือยัง

“ปล่อยให้วันหนึ่งผ่านไป…ไม่ต้องมีอะไรมากมาย”

ช่วงแรกของการเดินยังเป็นไปตามความเคยชิน เราเดินไป คุยกันไป มองหาจุดถ่ายรูปบ้าง หยุดดูต้นไม้บ้าง บางช่วงต้องก้าวข้ามก้อนหิน บางช่วงเดินเลียบลำธารที่มีน้ำไหลผ่าน ความชื้นในป่าทำให้สัมผัสได้ถึงความเย็นที่ต่างจากอากาศด้านนอก

เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ ความคิดที่เคยวนอยู่กับเรื่องงานและสิ่งที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้เริ่มเบาลง ไม่ใช่ว่าปัญหาเหล่านั้นหายไปไหน เพียงแต่ในช่วงเวลานี้ มันยังไม่จำเป็นต้องได้รับคำตอบ

ผมคิดว่าความสุขของการเดินป่าอาจอยู่ตรงนี้ เราไม่จำเป็นต้องเก่งขึ้น ไม่ต้องมีผลงานกลับไปอวดใคร และไม่ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองทำอะไรสำเร็จบ้างในหนึ่งวัน แค่เดินให้ถึงจุดหมายโดยไม่ต้องเร่งรีบจนเกินไปก็พอ

ระหว่างทางมีน้ำตกไตรตรึงษ์ให้เราแวะพัก บางคนลงไปเล่นน้ำ บางคนนั่งอยู่บนโขดหิน ปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านเท้า ความเย็นของน้ำช่วยปลุกให้ร่างกายตื่นจากความเหนื่อยล้าได้ดีอย่างน่าประหลาด

เรามักคิดว่าการพักผ่อนคือการหยุดทำงาน แต่บางครั้งการพักผ่อนอาจเป็นการได้ทำอะไรที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ได้ใช้แรงกาย ได้เหนื่อย ได้หายใจแรง และได้อยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องอื่น

มีงานวิจัยด้านจิตวิทยาที่ศึกษาเรื่องการพักจากกิจวัตรและการฟื้นฟูความสามารถในการจดจ่อ พบว่าการออกไปพักในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างจากชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะการได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ สามารถช่วยฟื้นฟูสมาธิและส่งผลดีต่อความรู้สึกเป็นอยู่ได้ แม้แต่การพักระยะสั้นก็มีประโยชน์ และบางครั้งอาจให้ผลดีไม่แพ้การลาพักร้อนที่ยาวนานด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าเราต้องออกไปทำอะไรยาก ๆ ทุกปี หรือทำให้ตัวเองเบื่อจนชีวิตจะดีขึ้น แต่มันชวนให้คิดว่า บางทีเราควรมีช่วงเวลาที่ได้ออกจากความคุ้นเคยบ้าง ไม่ว่าจะเป็นการเดินป่า เดินทางไปเมืองที่ไม่เคยรู้จัก หรือแม้แต่การใช้เวลาหนึ่งวันโดยไม่มีแผนอะไรเลย

บางครั้ง การเสียเวลาก็ไม่ใช่เรื่องเสียเวลา

หลังจากเดินมาถึงถ้ำธารลอดใหญ่ หามุมถ่ายรูปและสำรวจถ้ำจนพอใจ ผมออกมานั่งพักกินข้าวเหนียวหมูบริเวณริมธารน้ำตกด้านล่าง ที่นี่ไม่มีร้านอาหาร ไม่มีโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ให้ มีเพียงอาหารที่เตรียมมาจากร้านค้าสวัสดิการ น้ำดื่ม และพื้นที่กว้างขวางที่ทุกคนสามารถเลือกหามุมส่วนตัวได้

บทสนทนาระหว่างมื้ออาหารไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไรนัก บางคนเล่าเรื่องที่เจอระหว่างทาง บางคนพูดถึงทริปหน้า บางคนก็นั่งกินข้าวเงียบ ๆ ผมชอบช่วงเวลาแบบนี้ เพราะไม่มีใครจำเป็นต้องทำตัวให้มีสาระตลอดเวลา

เรามักถูกสอนให้ใช้เวลาอย่างมีประสิทธิภาพ ทำทุกอย่างให้เกิดประโยชน์สูงสุด แต่ผมเริ่มรู้สึกว่าชีวิตอาจไม่จำเป็นต้องมีประสิทธิภาพในทุกช่วงเวลา

บางครั้งเราอาจต้องยอมให้ตัวเองเบื่อบ้าง นั่งนิ่ง ๆ โดยไม่มีโทรศัพท์อยู่ในมือ ปล่อยให้ความคิดเดินไปในทิศทางที่ไม่รู้จัก หรือใช้เวลาหลายชั่วโมงกับสิ่งที่ไม่ได้สร้างผลลัพธ์อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

ไม่ใช่ทุกช่วงเวลาที่มีคุณค่าจะต้องกลายเป็นผลงาน และไม่ใช่ทุกการเดินทางที่ต้องมีบทสรุปอันยิ่งใหญ่

บางทีสิ่งที่เราได้จากวันนี้ อาจเป็นเพียงความรู้สึกว่าเราได้ออกมาใช้ชีวิตอยู่ข้างนอก ได้เหนื่อย ได้หัวเราะ ได้เห็นน้ำตก ได้กินข้าวกับเพื่อน และได้กลับไปนอนหลับอย่างสบายในคืนนี้

แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

“กลับไปโดยไม่ต้องเหมือนเดิม”

เส้นทางขากลับดูเหมือนจะสั้นกว่าขามา ทั้งที่ระยะทางยังเท่าเดิม เราเดินผ่านจุดเดิม ลำธารสายเดิม และต้นไม้ที่เคยเห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนตอนเริ่มต้น

ผมไม่แน่ใจว่าวันนี้ตัวเองได้ค้นพบอะไรใหม่หรือเปล่า ไม่ได้มีคำตอบสำคัญให้กับชีวิต และไม่ได้รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าจากงานจะหายไปอย่างถาวร แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองได้มีพื้นที่ว่างขึ้นมาเล็กน้อย

พื้นที่ที่ไม่ต้องรีบคิดถึงวันพรุ่งนี้ พื้นที่ที่ไม่ต้องคอยดูว่ามีอะไรต้องทำอีก และพื้นที่ที่ทำให้เราได้กลับมาอยู่กับตัวเองโดยไม่ต้องพยายามเป็นใคร

ผมยังคงชอบนาฬิกา และยังคงอยากรู้เวลาเหมือนเดิม เพียงแต่วันนี้ผมอาจเข้าใจมากขึ้นว่า การรู้เวลาไม่ได้หมายความว่าเราจะรู้จักใช้เวลาของตัวเองเสมอไป

LUMINOX ยังคงอยู่บนข้อมือ พร้อมกับคำว่า Always Visible ขณะที่เราค่อย ๆ เดินออกจากป่า กลับไปสู่ถนนและชีวิตประจำวันที่รออยู่

“เวลายังคงเดินต่อไปเหมือนเดิม”

แต่บางทีสิ่งที่เราควรทำ ไม่ใช่พยายามเดินให้ทันเวลาตลอดไป

หากเป็นการหาโอกาสสักครั้งที่จะหยุดเดิน แล้วปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไม่ต้องรู้สึกผิด

เพราะสุดท้ายแล้ว ชีวิตไม่ได้มีแค่ช่วงเวลาที่เราทำอะไรสำเร็จ

แต่ยังมีช่วงเวลาที่เราได้ใช้ชีวิตอยู่จริง ๆ ด้วย

และบางที เมื่อกลับไปถึงบ้าน เราอาจหยิบฟิล์มม้วนเก่าขึ้นมาดูอีกครั้ง แล้วพบว่าภาพบางภาพยังคงมีคุณค่า ไม่ใช่เพราะมันบันทึกช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิต แต่เพราะมันทำให้เรานึกถึงช่วงเวลาที่เราเคยมีความสุขกับการรอคอย

สามารถติดตาม Luminox บนโซเชียลมีเดียได้ที่
https://www.facebook.com/luminoxthailandofficial
https://www.instagram.com/Luminoxth

EXPLORERS: ตู่-ไตรรัตน์ ทรงเผ่า, บาส-บดินทร์ บำบัดนรภัย และผองเพื่อน
PHOTOGRAPHERS: ฟาง-อภินัยน์ ทรรศโนภาส, แพรวา-กานต์ชนก บุญบำรุง