TRIP

เที่ยวชุมชนบ้านห้วยพ่าน อำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน ชุมชนที่อยู่ติดป่า พึ่งพาป่า และอนุรักษ์ป่าเป็นวิถีที่สืบกันต่อกันมา

ดอยมณฑา จังหวัดตาก กับป่าส่งท้ายปี กับระดับความสูง 1,057 เมตร ผมคิดว่าเป็นยอดเขาที่ไม่สูงมากนักสำหรับนักเดินป่า ตลอดการเดินทางขึ้นบนยอดนี้ผ่านลำห้วยสายเล็ก น้ำตกน้อย ๆ แอ่งน้ำเย็น ๆ วิวสองด้านบนสันเขา และเนินชัน ทำให้ตลอดการเดินทางไม่มีคำว่าน่าเบื่อ แต่เป็นคำว่า “เมื่อไหร่จะถึงสักที!!!”

กลายเป็นทริปประจำปี เป็นกิจกรรมประจำกลุ่มไปแล้ว เมื่อบรรดาบก.บ้านและสวน นึกสนุก อยากเห็นเมียมีความสุข และอยากให้เมียได้ไปเห็นวิวสวย ๆ ที่น้อยคนนักจะได้พบเจอ จึงช่วยกันชักชวนเมีย ๆ มาเดินป่า โดยหวังว่าพวกเธอจะเข้าใจว่าทำไม พวกสามีถึงชอบเดินป่า

“ปฐมแห่งความรู้สึก จนสำนึกอยู่ในใจ” ประโยคนี้เป็นคำพูดจากชาวบ้านที่กล่าวต้อนรับพวกเราขณะที่ลงไปท่องเที่ยวชุมชน บ่งบอกถึงความรู้สึกที่ยินดีที่ได้ต้อนรับชาวคณะ และรู้สึกเป็นเกียรติมาก ๆ จนรู้สึกเข้าไปในจิตใจ ผมฟังแล้วประทับใจและรู้สึกถึงความงดงามในภาษาที่สื่อสาร ทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับชาวบ้าน มักถ่ายทอดภาษาออกมาในแนวนี้เสมอ นอกจากธรรมชาติที่งดงามแล้ว ภาษาและการสื่อสารก็งดงามเช่นกัน

JMT คือหนึ่งในที่สุดของความยุ่งยากในการจัดการการเดินป่าก็ว่าได้ ทั้งเรื่อง ใบอนุญาต การวางแผนการเดิน การนำทาง การเติมทรัพยากร การเดินทาง และที่พักก่อนและหลังการเดินป่า ที่ทุกอย่างจะผสมปนเปและมีข้อจำกัดต่าง ๆ ส่งผลต่อกันละกันอย่างไม่สิ้นสุด โพสต์นี้ผมเลยอยากจะเขียนเรื่องราวของตัวผมเอง ที่ออกเดินทางเส้นทางนี้เพียงลำพัง ตั้งแต่เริ่มจนจบว่าผมทำมันได้เป็นอย่างไร